12-3-’09

Een Fiat 126 zelf uit Polen halen, hoe gaat dat? Deze bladzijden gaan over zo’n piepklein autootje, gedoemd om in Polen op het autokerkhof te eindigen of hier als liefhebbers wagentje.

Zo’n autootje halen, daar weet ik nu alles van. Het was een spannende en leuke week.

Kijk maar naar onze nieuwe kleine, hier nog met het Poolse uitvoerkenteken:

Maluch uit PolenDe verre reis van een Fiat 126

Bij ons startte dat avontuur als volgt. Ik heb vorig jaar op het Duitse forum treffen een zekere Wolf uit Gliwice, Polen ontmoet. Hij vertelde hoe de Maluchjes daar in goede staat zo de schredder in gaan omdat steeds minder Polen in zo’n <aluchje gezien willen worden. En er zijn zoveel onderdelen op de markt dat zelf het demonteren weinig zin heeft. Ik gaf aan dat ik dat erg zonde vond en wel belangstelling had om er één te redden. Maar hoe krijg je zo’n auto hier?

Maanden gingen voorbij. Toen had ik van, hij moet maar eens een goede gaan zoeken. Ik nam contact met hem op. Of hij belangstelling had en wilde helpen. Dat leek hem wel leuk en zo begon de zoektocht. Na weken speuren op internet hadden we er samen een paar uitgezocht die de moeite van het bekijken waard zouden moeten zijn.

Eén daarvan was een hele bijzondere: een Colo. Een polyester cabriolet uitvoering.

Dus een "Zimmer mit Frühstuck" gereserveerd en op  zondag enkele reis met de "polen"bus naar Polen, niet zeker wetend of ik wel met een auto thuis zou komen. De bus maakte een onverwachte tankstop in Gliwice en zo kwam ik lekker vroeg aan. Samen met Wolf hebben we eerst maar zijn stad bekeken en nog eens de advertenties op internet.

De volgende dag als eerste de gele Colo bekeken. Maar die was slecht. Meer een restauratie project.

Ze konden ook wel een nieuwe voor me bouwen.

Maar die prijs was niet leuk meer. En zo dik was mijn portefeuille ook weer niet.

Toch maar een gewone Maluch. Dat leek me in stadium verstandiger. Dus leuke groene Maluch Town van 1999 met 42.000 kilometer uitgezocht op internet om de volgende dag te gaan bekijken. “Slechts” 80 kilometer rijden.

Dat “slechts” werd een dikke twee uur rijden, file, sneeuw, gladheid en hele slechte wegen. Maar het was de moeite waard. Wolf wist exact wat goed was om naar te gaan kijken.

En zo begon de papier rompslomp. Eerst met de eigenaar, koopcontract, documenten en de zomerbanden inladen.

Een hele dag voorbij. Maar......

De volgende dag weer terug (twee uur heen en twee uur terug) en verschillende registratiekantoren afgelopen.

Kentekenplaten van de auto en naar binnen.

Documenten invullen, naar een ander kantoor gestuurd, weer documenten invullen, ketekenplaten inleveren, drie kwartier wachten, handtekeningen zetten, weer een ander loket om voor “iets” te betalen, terug naar het eerste loket, tekenen voor kentekenplaten. En die dan monteren. Hè, hè, hij staat op mijn naam. Maar.........

Daarna nog de verzekering. En Wolf kan praten als brugman, ook dat geregeld, zonder te betalen....

En toen was hij echt van mij.

Oud en Nieuw kenteken, het uitvoerkenteken, door wolf spottent het communisten kenteken genoemd.

En op de terugweg kwamen we langs de Fiat fabriek. Dan moet je natuurlijk wel een foto maken. Hier is die kleine tenslotte gebouwd.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

De dagen daarna (drie) gingen op aan auto klaarmaken, al hoefde daar eigenlijk niets aan te gebeuren.

Maar in Polen moet je met GPS rijden, overal zijn wegen opengebroken en van wegomleggingen hebben ze nog nooit gehoord. Ook de wegbewijzering is slecht. Ik moest dus van Wolf echt een Navigatie kopen. Is ook de helft goedkoper als hier in Nederland. Tja, en mocht je pech krijgen dan heb je ook een handy nodig. Ik heb dus nu een Poolse mobiel.

 

 

 

 

 

 

 

En dan voor de lol slooperijen aflopen, Maluch schops bezoeken, reserve onderdelen kopen, olie, etc. Radio en GPS inbouwen, en een heleboel gezelligheid. Lekker eten in diverse restaurantjes is ook heel goedkoop.

 

 

 

 

 

 

 

 

Met een oude Poolse postbode en Maluch op de foto. Je, echt, in die oude 126 ging hij de post bezorgen in een of ander afgelegen dorp.

 

 

 

 

 

Gelukkig hadden we aan het eind ook nog de tijd omiets te doen wat niet met Fiat had te maken. Gewoon gezellig naar het grote Palmenhuis en daarna uitgebreid lekker eten in een Pools restaurant met heerlijke gerechten uit de Poolse bergen.

 

 

 

 

 

 

 

Gliwice in sneeuw en ijs.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

En ik kreeg een oproep van iemand, die mijn avontuur gevolgd had op het duitse forum, om vooral op de terugweg koffie met koek te komen eten. In wolfsburg vlakbij de snelweg. Daar kwam ik toch langs. Zo gezegd, zo gedaan.